अथ प्रियासादनशीलनादौ मनोरथः पल्लवितश्चिरं यः । विलोकनेनैव स राजपुत्र्याः पत्या भुवः पूर्णवदभ्यमानि ॥
प्रतिप्रतीकं प्रथमं प्रियायाम् अथान्तरानन्दसुधासमुद्रे । ततः प्रमोदाश्रुपरम्पराणां ममज्जतुस्तस्य दृशौ नृपस्य ॥
ब्रह्माद्वयस्यान्वभवत्प्रमोदं रोमाग्र एवाग्रनिरीक्षितेऽस्याः । यथौचितीत्थं तदशेषदृष्टावथ स्मराद्वैतमुदं तथासौ ॥
वेलामतिक्रम्य पृथुं मुखेन्दोः आलोकपीयूषरसेन तस्याः । नलस्य रागाम्बुनिधौ विवृद्धे तुङ्गौ कुचावाश्रयतः स्म दृष्टि ॥
मग्ना सुधायां किमु तन्मुखेन्दोः लग्ना स्थिता तत्कुचयोः किमन्तः । चिरेण तन्मध्यममुञ्चतास्य दृष्टिः क्रशीयः स्खलनाद्भिया नु ॥
प्रियाङ्गपान्था कुचयोर्निवृत्य निवृत्य लोला नलदृग्भ्रमन्ती । बभौतमां तन्मृगनाभिलेपतमःसमासादितदिग्भ्रमेव ॥
विभ्रम्य तच्चारुनितम्बचक्रे दूतस्य दृक्तस्य खलु स्खलन्ती । स्थिरा चिरादास्य तदूरुरम्भास्तम्भावुपाश्लिष्य करेण गाढम् ॥
वासः परं नेत्रमहं न नेत्रं किमु त्वमालिङ्ग्य तन्मयापि । उरोनितम्बोपु कुरु प्रसादम् इतीव सा तत्पदयोः पपात ॥
दृशोर्यथाकाममथोपहृत्स स प्रेयसीमालिकुलं च तस्याः । इदं प्रमोदाद्भुतसंभृतेन महीमहेन्द्रो मनसा जगाद ॥
पदे विधातुर्यदि मन्मथो वा ममाभिषिच्येत मनोरथो वा । तदा घटेतापि न वा तदेतत्प्रतिप्रतीकाद्भुतरूपशिल्पम् ॥
तरङ्गिणी भूमिभृतः प्रभूता जानामि श्रृङ्गाररसस्य सेयम् । लावण्यपूरोऽजनि यौवनेन तस्यां तथोच्चैस्तनताघनेन ॥
अस्यां वपुर्व्यूहविधानविद्यां किं द्योतयामास नवां स कामः । प्रत्यङ्गसङ्गस्फुटलब्धभूमा लावण्यसीमा यदिमामुपास्ते ॥
जम्बालजालात्किमकर्षि जम्बूनद्या न हारिद्रनिभप्रभेयम् । अप्यङ्गयुग्मस्य न सङ्गचिह्नम् उन्नीयते दन्तुरता यदत्र ॥
सत्येव साम्ये सदृशादशेषाद्गुणान्तरेणोच्चकृषे यदङ्गैः । अस्यास्ततः स्यात्तुलनापि नाम वस्तु त्वमीषामुपमापमानः ॥
पुराकृतिस्त्रैणमिमां विधातुम् अभूद्विधातुः खलु हस्तलेखः । येयं भवद्भाविपुरंध्रिसृष्टिः सास्यै यशस्तज्जयजं प्रदातुम् ॥
भव्यानि हानीरगुरेतदङ्गाद्यथा यथानर्ति तथा तथा तैः । अस्याधिकस्योपमयोपमाता दाता प्रतिष्ठां खलु तेभ्य एव ॥
नास्पर्शि दृष्टापि विमोहिकेयं दोषैरशेषैः स्वभियेति मन्ये । अन्येषु तैराकुलितस्तदस्यां वसत्यसापत्न्यसुखी गुणौघः ॥
औज्झि प्रियाङ्गैर्घृणयैव रूक्षा न वारिदुर्गात्तु वराटकस्य । न कण्टकैरावरणाच्च कान्तिः धूलीभृता काञ्चनकेतकस्य ॥
प्रत्यङ्गमस्यामभिकेन रक्षां कर्तुं मघोनेव निजास्त्रमस्ति । वज्रं च भूषामणिमूर्तिधारि नियोजितं तद्दयुतिकार्मुकं च ॥
अस्याः सपक्षैकविधोः कचौघः स्थाने मुखस्योपरि वासमाप । पक्षस्थतावद्बहुचन्द्रकोऽपि कलापिनां येन जितः कलापः ॥
अस्या यदास्येन पुरस्तिरश्च तिरस्कृतं शीतरुचान्धकारम् । स्फुटस्फुटद्भङ्गिकचच्छलेन तदेव पश्चादिदमस्ति बद्धम् ॥
अस्याः कचानां शिखिनश्च किंनु विधिं कलापौ विमतेरगाताम् । तेनायमेभिः किमपूजि पुष्पैः अभर्त्सि दत्त्वा स किमर्धचन्द्रम् ॥
केशान्धकारादथ दृश्यभालस्थललार्धचन्द्रा स्फुटमष्टमीयम् । एनां यदासाद्य जगज्जयाय मनोभुवा सिद्धिरसाधि साधु ॥
पौष्पं धनुः किं मदनस्य दाहे श्यामीभवत्केसरशेषमासीत् । व्यधाद्द्विधेशस्तदपि क्रुधा किं भैमीभ्रुवौ येन विधिर्यधत्त ॥
भ्रूम्यां प्रियाया भवता मनोभूचापेन चापे घनसारभावः । निजां यदप्लोषदशामपेक्ष्य संप्रत्यनेनाधिकवीर्यतार्जि ॥
स्मारं धनुर्यद्विधुनोज्झितास्या यास्येन भूतेन च लक्ष्मलेखा । एतद्भ्रुवौ जन्म तदाप युग्मं लीलाचलत्वोचितबालभावम् ॥
इषुत्रयेणैव जगत्त्रयस्य विनिर्जयात्पुष्पमयाशुगेन । शेषा द्विबाणी सफलीकृतेयं प्रियादृगम्भोजपदेऽभिषिच्य ॥
सेयं मृदुः कौसुमचापयष्टिः स्मरस्य मुष्टिग्रहणार्हमध्या । तनोति नः श्रीमदपाङ्गमुक्तां मोहाय या दृष्टिशरौघवृष्टिम् ॥
आघूर्णितं पक्ष्मलमक्षिपद्मं प्रान्तद्युतिश्वैत्यजितामृतांशु । अस्या इवास्याश्चलदिन्द्रनीलगोलामलश्यामलतारतारम् ॥
कर्णोत्पलेनापि मुखं सनाथं लभेत नेत्रद्युतिनिर्जितेन । यद्येतदीयेन ततः कृतार्था स्वचक्षुषी किं कुरुते कुरङ्गी ॥