Abstract
<jats:p>Bruksizmi olan bireylerde seramik restorasyon seçimi, güncel bilimsel veriler ışığında değerlendirilmektedir. Bruksizm, artık bir hastalık değil, multifaktöriyel bir mastikatör kas aktivitesi olarak kabul edilmekte ve restoratif ile protetik tedavilerde önemli bir mekanik risk faktörü oluşturmaktadır. Artmış oklüzal kuvvetler ve tekrarlayıcı yükler, özellikle seramik restorasyonlarda kırık ve başarısızlık riskini artırmaktadır. Bruksizmin tanı yöntemleri ve risk sınıflaması, klinik karar sürecinin temelini oluşturur. Feldspatik seramikler, lityum disilikat, zirkonya, hibrit seramikler ve metal destekli sistemler; biyomekanik özellikleri, yük toleransları ve klinik performansları açısından karşılaştırılmaktadır. Ayrıca seramik materyallerde yorulma davranışı, çatlak ilerleme mekanizmaları ve başarısızlık tipleri ayrıntılı olarak ele alınmaktadır. Klinik karar sürecinde hasta değerlendirme algoritması, materyal seçimi ve oklüzal tasarım ilkeleri kritik öneme sahiptir. Monolitik restorasyonlar, yeterli materyal kalınlığı, lateral yük kontrolü ve oklüzal koruyucu aparey kullanımı komplikasyon riskini azaltan temel faktörlerdir. Sonuç olarak, seramik materyal seçiminin yalnızca estetik gereksinimlere değil, biyomekanik dayanım ve bireysel risk profiline dayandırılması gerekmektedir. The selection of ceramic restorations in individuals with bruxism is evaluated in light of current scientific evidence. Bruxism is no longer considered a disease but a multifactorial masticatory muscle activity and represents a significant mechanical risk factor in restorative and prosthetic dentistry. Increased occlusal forces and repetitive loading significantly increase the risk of fracture and failure, particularly in ceramic restorations. Diagnostic approaches and risk classification of bruxism form the basis of clinical decision-making. Feldspathic ceramics, lithium disilicate, zirconia, hybrid ceramics, and metal-ceramic systems are compared in terms of their biomechanical properties, load tolerance, and clinical performance. In addition, fatigue behavior, crack propagation mechanisms, and failure modes of ceramic materials are discussed in detail. Patient assessment algorithms, material selection, and occlusal design principles play a critical role in clinical decision-making. Monolithic restorations, adequate material thickness, control of lateral forces, and the use of occlusal splints are key factors in reducing complications. In conclusion, ceramic material selection should be based not only on esthetic demands but also on biomechanical performance and individual risk assessment.</jats:p>