Abstract
<jats:p>Bu bölüm, bipolar duygudurum bozukluğunda (BDB) problemli internet kullanımını (PİK) güncel literatür ışığında klinik bir risk alanı olarak ele almaktadır. İlk olarak PİK’in tanımı, kavramsal çerçevesi, nosolojik tartışmaları, nörobiyolojik ve bilişsel mekanizmaları ile epidemiyolojik özellikleri gözden geçirilmektedir. Ardından BDB bağlamında PİK’in klinik önemi; bipolar alt tipler, dijital davranış profili, dürtüsellik, duygu düzenleme güçlükleri, ödül sistemi işlevleri ve eşlik eden risk faktörleri üzerinden tartışılmaktadır. Bölümde, problemli internet kullanımının yalnızca yoğun ekran süresi ile sınırlı olmadığı; uyku bozuklukları, işlevsellik kaybı, anksiyete, travmatik yaşantılar ve tedavi uyumu gibi klinik alanlarla çok boyutlu ilişkiler taşıdığı vurgulanmaktadır. Ayrıca klinik değerlendirme, izlem, psikoeğitim, psikososyal müdahaleler ve dijital fenotipleme gibi güncel yaklaşımlar ele alınmaktadır. Mevcut kanıtlar, PİK’in bipolar bozuklukta bağımsız bir tanı kategorisinden çok, klinik seyri ve yaşam kalitesini etkileyebilecek transdiyagnostik bir risk alanı olarak değerlendirilmesinin daha uygun olduğunu düşündürmektedir. This chapter examines problematic internet use (PIU) in bipolar disorder (BD) as a clinically relevant risk domain within the framework of current literature. It begins by outlining the definition of PIU, its conceptual and nosological considerations, as well as its neurobiological, cognitive, and epidemiological characteristics. The chapter then explores the clinical relevance of PIU in BD, focusing on bipolar subtypes, digital behavior patterns, impulsivity, emotion regulation difficulties, reward system sensitivity, and associated risk factors. Particular emphasis is placed on the notion that problematic internet use extends beyond excessive screen time and should instead be understood as a multidimensional behavioral pattern linked to sleep disturbances, functional impairment, anxiety symptoms, traumatic experiences, and treatment adherence. In addition, contemporary approaches to clinical assessment and follow-up are discussed, including psychoeducation, psychosocial interventions, and emerging digital phenotyping strategies. Overall, current evidence suggests that PIU in bipolar disorder is best conceptualized not as an independent diagnostic category but as a transdiagnostic clinical risk domain that may influence illness course, relapse vulnerability, and quality of life.</jats:p>